Kiedy moje córeczki skończyły rok, nikt w naszym domu nie poprosił mnie, żebym pomyślał życzenie.
Wszyscy wiedzieli, że moje jedyne marzenie właśnie stało przy stole — w białych sukienkach w kwiaty, z różowymi kokardami i z nieodpartą ochotą, by dobrać się do kremu na torcie.
Stałem za nimi i uśmiechałem się do aparatu.
A jeszcze trzy miesiące wcześniej bałem się nawet wyobrazić sobie ten dzień.
Moje córki mają na imię Tosia i Hania.
Po ich narodzinach moja żona, Magda, twierdziła, że bez trudu potrafi je rozróżnić nawet z zamkniętymi oczami.
— Tosia mocno chwyta cię za rękę, a Hania najpierw się zastanawia, czy warto ci zaufać — śmiała się.
Ja rozpoznawałem je po płaczu.
Jedna jakby skarżyła się na cały świat, druga po prostu domagała się, żebym wziął ją na ręce.
Nasze dni wypełniały butelki z mlekiem, suszące się maleńkie ubranka i niedopita kawa.
Byliśmy zmęczeni, czasem kłóciliśmy się o to, kto mniej spał, a potem godziliśmy się przy łóżeczkach dziewczynek.
Aż do tej nocy, kiedy Tosia odmówiła mleka.
Początkowo sądziliśmy, że to zwykłe rozdrażnienie.
Ale rano była już tak słaba, że nawet nie zaciskała dłoni na moim palcu.
Niedługo potem Hania też dostała gorączki.
W drodze do szpitala Magda siedziała z tyłu, między dwoma fotelikami.
Ja bez przerwy zerkałem w lusterko.
— Patrz na drogę — mówiła.
Ale sama co kilka sekund sprawdzała, czy dziewczynki oddychają.
Lekarze stwierdzili u obu ciężką infekcję.
Przeniesiono je na oddział intensywnej terapii.
Nas poproszono, żebyśmy zaczekali na korytarzu.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że można godzinami patrzeć na zamknięte drzwi, a później nie pamiętać, jakiego były koloru.
Pamiętam tylko dłonie Magdy.
Bez końca składała i rozprostowywała maleńką skarpetkę Hani.
Została w kieszeni jej płaszcza.
— Kiedy ubierałam ją rano, nie mogłam znaleźć drugiej — powiedziała nagle.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
Usiadłem obok i ująłem jej dłoń razem z tą skarpetką.
Pierwszej nocy pojechałem do domu tylko po niezbędne rzeczy.
W kuchni wciąż stały dwie przygotowane butelki.
Na podłodze leżała żółta zabawka, od której dźwięku zwykle bolała mnie głowa.
Przypadkiem nacisnąłem ją stopą.
Zabawka zaczęła śpiewać.
Usiadłem na podłodze i po raz pierwszy rozpłakałem się tak, że nie potrafiłem przestać.
Potem spakowałem ubrania Magdy, ładowarkę do telefonu, ulubione kocyki dziewczynek i wróciłem do szpitala.
Dni zlewały się ze sobą.
Na początku pytaliśmy, kiedy będziemy mogli wrócić do domu.
Później nasze pytania stawały się coraz skromniejsze.
Czy gorączka spadła?
Czy dzisiaj lepiej oddychają?
Czy możemy przez kilka minut przy nich posiedzieć?
Pewnego wieczoru podeszła do nas pielęgniarka.
— Tosia wypiła dziś sama trochę mleka.
Magda spojrzała na mnie, jakby nie dowierzała własnym uszom.
— Ile?
Pielęgniarka podała ilość.
Było tego bardzo niewiele.
W domu nawet nie zwrócilibyśmy uwagi, gdyby rozlało się tyle mleka.
Tego wieczoru zadzwoniliśmy do rodziców i przekazaliśmy im tę wiadomość tak, jak opowiada się o pierwszych krokach dziecka.
Ale stan Hani nadal był ciężki.
Któregoś dnia, kiedy pozwolono mi do niej podejść, podłożyłem dłoń pod jej maleńką rączkę.
— Jestem tutaj, córeczko — szepnąłem.
Jej paluszki na chwilę się poruszyły.
Może był to tylko mimowolny ruch.
Nie zapytałem.
Siedziałem nieruchomo, bojąc się cofnąć rękę.
Następnego ranka lekarz powiedział, że wyniki Hani również zaczęły się poprawiać.
Powrót do zdrowia był powolny.
Po dobrym dniu czasem przychodziła niespokojna noc.
Nauczyliśmy się cieszyć ostrożnie, aż pewnego ranka, wchodząc na oddział, usłyszeliśmy płacz.
Głośny, gniewny, domagający się uwagi.
Magda pierwsza wbiegła do środka.
Tosia protestowała przeciwko badaniu, a Hania, jakby w obronie siostry, dołączyła do niej.
Pielęgniarka się uśmiechnęła.
— Dziś wasze dziewczynki nie dają nam spokoju.
— Niech nie dają — odpowiedziała Magda, ocierając łzy.
Wróciliśmy do domu w deszczowe popołudnie.
Wniosłem dziewczynki do środka, a Magda zatrzymała się przy drzwiach i przez chwilę stała bez ruchu.
Potem podeszła, pocałowała obie i powiedziała:
— No dobrze, teraz znowu zróbcie tu bałagan.
I zrobiły.
Wkrótce nie dało się przejść przez salon, nie nadeptując na jakąś zabawkę.
Tosia nauczyła się otwierać dolną szafkę w kuchni.
Hania odkryła, że okulary taty są znacznie ciekawsze niż wszystkie jej zabawki.
Nadal jeździliśmy na badania kontrolne.
Nadal niepokoiliśmy się każdym kaszlnięciem.
Ale stopniowo w naszych rozmowach znów zaczęły pojawiać się zwyczajne pytania: co zrobić na kolację, dokąd pójść w niedzielę, kto będzie w nocy wstawał do maluchów.
Na pierwsze urodziny dziewczynek Magda nie chciała wielkiego przyjęcia.
Zamówiliśmy niewielki biały tort.
Babcia przyniosła sukienki w kwiaty, a różowe kokardy wybrałem ja, długo dyskutując ze sprzedawczynią, czy nie są za duże.
W domu okazało się, że są.
Magda spojrzała na dziewczynki i się roześmiała.
— Właśnie takie miały być.
Kiedy przyszła pora na zdjęcie, stanąłem za córkami.
Tosia już wyciągała rękę do tortu, a Hania z zaciekawieniem przyglądała się świeczce.
— Uśmiechnij się trochę — powiedziała Magda, unosząc telefon.
Uśmiechnąłem się.
Potem opuściła telefon i zapytała:
— Jakie miałeś życzenie?
Spojrzałem na córeczki.
Tosia zdążyła zanurzyć palec w kremie, a Hania próbowała wymyślić, jak zrobić to samo i nie dać się przyłapać.
— Żebyśmy w przyszłym roku kupili większy tort — powiedziałem.
Magda się roześmiała i usiadła obok nas.
Wspólnie zdmuchnęliśmy świeczkę.
A potem wreszcie pozwoliliśmy dziewczynkom dobrać się do tortu.
